| supparin 的个人资料TUNG_HaHa照片日志列表 |  工具  帮助 |
ฉันได้เรียนรู้ว่า>>....> ฉันได้เรียนรู้ว่า : คนที่รักกันจะเป็นอะไรอื่นไปไม่ได้ >นอกจาก...คนที่ รักกัน > >ฉันได้เรียนรู้ว่า : คนที่รัก กัน ยังไงก็รักกัน > >ฉันได้เรียนรู้ว่า : อย่าเสียดายเวลากับรัก ไม่แท้ >ถือเสียว่าเวลาเหล่านั้น >เป็นประสบการณ์ชีวิตให้เราค้นพบ ตัวเองมากขึ้น > >ฉันได้เรียนรู้ว่า : ความรักยืนยงต่อไปได้ไม่จบ สิ้น >ถ้ามีคำว่า “เห็นอกเห็นใจ” กัน > >ฉันได้ เรียนรู้ว่า : >บางครั้งอารมณ์ที่หงุดหงิดก็หายไปหมดแค่ได้คุยกับคนที่เรา รัก > >ฉันได้เรียนรู้ว่า : ไม่มีใครอกหัก แล้วไม่เจ็บ เหมือนถอนฟัน >แต่วันหนึ่งก็หาย แต่หายแล้วจะเป็นยังไงต่อ ค่อยว่ากัน > >ฉันได้เรียนรู้ ว่า : >ถ่านไฟเก่าจะเกิดได้กับคนที่เลิกกันเพราะไม่เข้าใจกันแต่ยังรัก กัน >แต่สำหรับคนที่เค้าเลิกกัน เพราะไม่รักกัน...”ถ่านไฟ ดับ” > >ฉันได้เรียนรู้ว่า : >...ดีแล้วที่เราได้เลิกกับคน ที่เราไม่แน่ใจมาตลอด เมื่อแผลหาย >เราจะรู้ว่า เราทำถูกที่สุด... รึ ป่าว > >ฉันได้เรียนรู้ว่า : ความรัก...มันมีอยู่ จริง เหรอ?? > >ฉันได้เรียนรู้ว่า : >สุด ท้าย...รักก็คือรัก...ไม่รักก็คือไม่รัก > >ฉันได้เรียนรู้ว่า : >ถ้ารักกันต้องคุยกันการคุยกัน อย่างเปิดเผย ทำให้ไม่ระแวงกัน >นั้นแหละดีที่สุด > >ฉันได้ เรียนรู้ว่า : บทสรุปของความรักไม่ใช่การแต่งงาน >นั้นเป็นตอนจบของละคร เรื่องนึง แต่บทสรุปของความรักคือ > “การที่เราสองคนได้ใช้ชีวิต ร่วมกัน เติมเต็มกันและกันชั่วชีวิตของ เรา...” การเดินทางของความรักมีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน ทั้งความสุข ความเศร้า ความรู้และอื่นๆ รวมทั้งความรัก วันหนึ่งมีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า เกาะกำลังจะจม ดังนั้นทั้งหมดจึงเตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะ ความรักต้องการที่จะอยู่จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้วความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ ความรวยแล่นเรือผ่าน ความรวยตอบว่า... “ไม่ได้หรอกฉันรับเธอไม่ได้ เพราะเรือฉันน่ะ เต็มไปด้วยทองและเงินแล้วมันไม่มีที่ให้คุณ” ความรักจึงตัดสินใจจะถามความเห็นแก่ตัวซึ่งผ่านมาเหมือนกันด้วยเรือลำงาม “ความเห็นแก่ตัวช่วยฉันด้วย” “ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก ความรักคุณน่ะเปียก อาจจะทำให้เรือฉันเปียกด้วย” ความเศร้าได้พายเรือผ่านมา ความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก ความเศร้าตอบว่า “โอ้ความรักฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ” ความสุขได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือของความรัก เพราะมัวแต่กำลังสุข ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา “มานี่ความรักฉันจะรับคุณไปเอง” เสียงนั้นเป็นของคนแก่คนหนึ่ง ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมากจนลืมถามชื่อว่าใครเป็นผู้ใจดีคนนั้น เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง คนแก่ก็จากไปตามทางของเขา ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อคนแก่คนนั้นความรักจึงถามความรู้และคนแก่คนอื่นๆ “ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน” ความรู้ตอบว่า “เวลา” ความรัก “แต่ทำไมเวลาจึงช่วยฉันล่ะ ?” ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเอง แล้วตอบความรักว่า “ก็เพราะว่ามีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ไหนน่ะสิ" |
|
|
